Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

epikouros sofista " Ατιτλο "


Κάποτε έρχεται αναπόφευκτα η στιγμή που νοσταλγία ανερμήνευτη στης αθωότητας την εποχή θα σε καλέσει Εκεί που που συναντιόνταν η ζωή αμακιγιάριστη με την ουσία της δίχως υπαγορεύσεις πλαστικής τηλεοπτικής ευδαιμονίας Τότε που την ευτυχία της καθημερινότητας την λέγαμε παιχνίδι φιλία και συμπόνια και ας ήταν μαύρο το ψωμί ξυπόλυτα τα πόδια και τα όνειρα ακυβέρνητα δίχως αραξοβόλι ελπίδας Τότε που οι λέξεις διατηρούσαν στιβαρές και ανόθευτες το νόημα τους στην ιεραρχία των αναγκών μιας ζωής λιτής και ανεπιτήδευτης πριν μολυνθεί από τον κυνισμό της απληστίας και την υποκρισία των επερχόμενων καιρών.






ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ " Τ’ ανεξήγητα - ανώμαλα "


Από τη στιγμή που γεννηθήκαμε είχαμε διαλέξει το « ναι » και το « όχι ». Από την πρώτη μέρα, κοιτάζαμε τον κόσμο και βυθιζόμασταν σε έκσταση.

Ξαπλωμένοι, δεν βολευόμαστε. Καθιστοί, δεν αναπαυόμαστε. Όρθιοι δεν συμβιβαζόμαστε. Να περπατήσουμε κουραζόμαστε. Να μείνουμε ακίνητοι, αδύνατο. Τι να κάνουμε για να γεμίσουμε την κάθε άδεια στιγμή ;

Όλα τα δοκιμάσαμε με τα χέρια κρεμασμένα και τη ματιά στυλωμένη μακριά – τα δοκιμάσαμε όλα στα όρια της προσδοκίας – Όχι όλα με τα πόδια πάνω και το κεφάλι κάτω.

Κάθε φορά που κοιτάζουμε τον εαυτό μας λέμε « Εμείς ποιοι είμαστε ; » « Τι είναι όλο αυτό γύρω μας ; » « Γιατί μας στοιχίζουν όλα τούτα ; » και ότι βλέπαμε, αυτό που βλέπουμε, μας πληγώνει. Ο ανεξήγητος όλο μυστήρια κόσμος μας πληγώνει χωρίς να περιμένουμε τίποτα.

Η κοινωνία μας πληγώνει μ’ ένα κοφτό σφύριγμα που πρέπει να το φωνάξουμε υπέρμετρα και αυθόρμητα. Σε ποιον ; Σε μας. Στους άλλους. Ρωτάμε. Εμείς τον εαυτό μας ρωτάμε, υποταγμένο και νικημένο από μας, πριν καν τον γνωρίσουμε.

Εμείς που δεν προλάβαμε να συμφιλιωθούμε με τον εαυτό μας. Εμείς και κανένας άλλος στα μάτια των άλλων και του κόσμου.

Η πείνα στον κόσμο. Η πείνα στον κόσμο είναι αρκετή. Υπάρχουν λαοί που πεθαίνουν απ’ την πείνα. Υπάρχουν λαοί πλούσιοι που δεν ξέρουν ούτε που βρίσκεται το σπίτι της πείνας.

Σε κάθε ερώτηση πρέπει να αισθάνεσαι αυτό που λες, να αισθάνεσαι τι σε αντιπροσωπεύει, το συναίσθημα να αφυπνίζεται μέσα σου, όταν αισθάνεσαι αυτό που λες. Κάθε ερώτηση είναι μια άρνηση κι ας μην το ξέρεις εσύ πως είναι άρνηση. Κάθε ερώτηση που παραλείψαμε δεν είναι απλή, αλλά είναι μια λύση σ’ αυτό που έχει συμβεί.

Είναι μια ερώτηση εν βρασμώ ψυχής που ζητάει ταυτότητα. Μια ανάκριση που την κάνεις σε κάθε σου κίνηση. Είσαι η ημέρα, η ώρα, το δευτερόλεπτο της καθαρής συνείδησης σε αναστολή που ζητάς εξηγήσεις σε αίθουσες αναμονής. Είσαι σύνθημα και παρασύνθημα το ίδιο χωρίς χέρια, χωρίς πόδια, χωρίς κοιλιά χωρίς καρδιά, χωρίς φύλο, χωρίς κεφάλι.

Υπάρχουν στιγμές που τα ερωτήματα για έναν απλό άνθρωπο είναι ασήκωτα. Αυτά τα ερωτήματα είναι ακόμα πιο ύποπτα αν δεν προφθάσουμε να τα σβήσουμε. Είναι όχι βιαστικά όσο πρακτικά μιας στιγμής αφηρημένης που μπορεί να στοιχίσει πολλές ανθρώπινες ζωές, μέσα από μια οριστική εξέταση ενός δευτερολέπτου.

Αυτό το θλιβερό ερωτηματολόγιο της απελπισμένης άρνησης σε μια θανατερή σιωπή, αυτή η ανάκριση μιας ομολογίας ενάντια στο ρέμα του ανέμου, είναι το νέο ξεκίνημα στη ζωή μας και όσο κρατάει η ανάκριση ανάλογα με την κράση του καθενός, τόσο η καρδιά μας ανοίγει διάπλατα για να επουλώσει τις ερωτήσεις που πληγώνουν τα θεμέλια της δημιουργίας.

Όπου να 'ναι ξημερώνει στο νέο ξεκίνημα. Θα βλέπουμε, θα υποβλέπουμε και θα επιβλέπουμε τα πάντα. Όλα είναι λυπημένα, σβησμένα, όλα διαλυμένα, πνιγμένα στο νερό κι εδώ κι εκεί, μονάχα κάποιο φως, με δάκρυα λευκά τ’ ουρανού, που τρυπάει τούτη την παράλογη κατάσταση.

Όμως ανάμεσα στη κοινή λογική και στην αλήθεια, διακρίνουμε μια απειλή που μας καταδιώκει πάνω απ’ το υπόστεγο της ζωής. Ένα μούδιασμα του μυαλού και της ψυχής που φέρει όλα τα σημάδια της απουσίας, η οποία νωθρή – δεν είχε πια λόγο να εκδηλωθεί, σ’ ένα επιφώνημα αληθινής αγάπης στο πρελούδιο μιας ομολογίας.

Χρήστος Αθανασίου

Aπόφοιτος της Βαρβακείου Σχολής.Kάτοχος πτυχίων Υποκριτικής Θεάτρου – Κινηματογράφου του Υπουργείου Παιδείας και Υπουργείου Πολιτισμού καθώς και τίτλων Μεταπτυχιακών Σπουδών και Σεμιναρίων Υποκριτικής, Σωματικού Θεάτρου, Δημιουργίας Θεατρικού Λόγου, Κορυφωμένης και Επεισοδιακής Δραματικής Δομής - Γραφής και Σημειολογίας προς την παραστασιολογία, ως επιστήμη που αναλύει σε βάθος φαινόμενα της θεατρικής πράξεως. Ακροατής –Φοιτητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Αθηνών.

Συγγραφικό έργο:

«Λογοτεχνικές Αστραπές» ( Υπό έκδοση )
«Όταν ο ηλεκτρικός σπινθήρας φωτίζει την ζωή και το όνειρο»
«Aφιερώματα στους ταξιδευτές της υποκριτικής τέχνης» ( Υπό έκδοση )
«Η Δραματική αλήθεια και το κωμικό αθώο των Ελλήνων Ηθοποιών»
«Μίμηση Πράξεως στην 7η Τέχνη του Ουρανού»
[Επεξήγηση: Aφιερώματα των εκλιπόντων Ηθοποιών από τα τέλη του 19 ου αιώνα μέχρι σήμερα σε λογοτεχνική μορφή]







ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ " Ερωτική σύλληψη "

Paul Hedley  art 

Χάννα…με ακούς ; ‘Oπου κι αν είσαι σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα. Χθες το βράδυ φαντάστηκα την ζωή μου χωρίς εσένα. Πάει καιρός που σβήνω το φως και σου ζητώ να μπεις μέσα σ' ένα όνειρο για να σε δω. Μα δε μπορώ να κοιμηθώ γιατί φοβάμαι μη τύχει εσένα να ονειρευτώ.
Αγέννητη και κυοφορούμενη στην εποχή μας, μεταξύ ουρανού και γης, κόβεις ένα κόκκινο τριαντάφυλλο, που το έχεις καρφωμένο στο στήθος και το ξεφυλλίζεις. Βλέπεις τη βροχή που πέφτει πάνω στις πέτρες και τις μαλακώνεις. Γεννάς τα χόρτα, όπου οι άνθρωποι λένε ότι δεν αξίζουν τίποτα. Όμως εσύ τα βλέπεις καθαρά, να κουνάνε τα κίτρινα λουλούδια στον άνεμο.
Σκύβω στο βυθό της ανθρώπινης ύπαρξης σου και ανασύρω από εκεί όστρακα κλεισμένα και ερεθιστικά και μαργαρίτες σπάνιες. Στο βυθό είσαι ένας ιριδισμός αέναων αντικατοπτρισμών, όπου τα είδωλα διαχέονται μέσα σε πληθώρα επανορθωτικών κατόπτρων.
Αλλά ποια μυστήρια γοητεία με τραβάει πάντα στις ακρογιαλιές σου ; Ενώ βρίσκομαι πολύ μακριά σου, η ψυχή μου επιθυμεί να σε βλέπει και να σε θαυμάζει. Θαμπή και μισόφωτη σαν ατμόσφαιρα δειλινού, δεν σπρώχνεις τη λιμνάζουσα ψυχή σου σε κάποια ξαφνική εξέλιξη. Η απόφαση της ψυχής σου είναι ακίνητη σαν στεκούμενο νερό. Μια ευαίσθητη χορδή. Κάποιοι μελαγχολικοί ρεμβασμοί. Μια στήλη άλατος από φλόγες και σύννεφα και έπειτα ξαναπέφτεις στην ίδια νάρκη.
Τη στιγμή αυτή που γράφω για σένα, φαίνεσαι στα μάτια της ψυχής μου πολύ ομορφότερη και πολύ μαγικότερη απ’ ότι είσαι. Για μια στιγμή νιώθω να χορεύεις τρελό χορό και η αγωνία μου δεν με αφήνει ν’ αναγνωρίσω τις λέξεις, που κάνουν τις σκέψεις να ξεπεταχτούν από μέσα μου.
Με γοητεύεις..με μαγεύεις..με τσαντίζεις..με νευριάζεις..με τρελαίνεις. με παθιάζεις.
Ο ήλιος καθρεφτίζεται στα νερά σου, λάμπει σαν καθαρό διαμάντι και σκορπάει τις αχτίδες του με τόση χάρη, όσο καμία άλλη γυναίκα στο κόσμο. Το φεγγάρι ανατέλλει απ’ τα δασωμένα βουνά σου, απλώνει το χρυσαφένιο πέπλο του και σκεπάζει με τέτοια μαγεία και γοητεία, κάθε λεπτομέρεια του ντυσίματος και της συμπεριφοράς σου. Κάθε λέξη των κατηγοριών σου.
Χάννα, μου ήταν αδύνατο να καλύψω με το χέρι το κάτω μέρος του προσώπου μου, για να πνίξω το χαμόγελο που ήθελα να σχηματιστεί στα χείλη μου. Ό,τι είχα ζητήσει, το κατακτούσα. Ότι με ενοχλούσε, το πετούσα. Σαν ένα μικρό τρωκτικό που βγαίνει για λίγο στο φως, προτού επιστρέψει φοβισμένο στο σκοτάδι της φωλιάς του, δεν είχα σχέδια, δεν είχα χάρτη διαδρομής. Τα άδεια μου μάτια έμοιαζαν να παρακολουθούν κάτι σ’ έναν αόρατο κόσμο, σ’ ένα αόρατο κανάλι.
Έπρεπε να έρθει μια καταστροφή για να σπάσει το ψεύτικο . Μια πλημμύρα, ένας καταρράκτης, μια καταιγίδα, μια έκρηξη, ένα ερωτικό μπουμ. Τώρα συμμάζεψα το μυαλό μου, ασχολήθηκα με τη συμπεριφορά μου και αποφάσισα να μην είμαι επιθετικός. Τώρα μπορώ να κάνω οτιδήποτε θέλω. Μπορώ να διακρίνω αυτό που βρίσκεται μπροστά μου ως ένδειξη αδυναμίας. Ως έκφραση συγχώρεσης για όσα μηνύματα δεν σου είχα δώσει στο παρελθόν.
Θα μπορούσα αυτή τη στιγμή, να ρίξω από μακριά μια φευγαλέα ματιά στον άνθρωπο που έχω ακόμα τη δυνατότητα να γίνω. Θα μπορούσα να γράψω σονέτα για τις προδοσίες της ζωής, να ορκιστώ στο όνομα της αγάπης, να κάνω ηρωικές πράξεις για όσους δεν μιλούν και για όσους δεν ακούν, ή να πραγματοποιήσω άθλους σωματικής δύναμης για να αποδείξω στη Χάννα που λάτρευα, επειδή την έχανα.
Χάννα, όσο σε κοιτάζω και θαυμάζω αυτή την ομορφιά, ποτέ δεν θα είναι πλήρης η όρασής μου. Έχεις μια πλήρη επίγνωση του γαλάζιου φθινοπωρινού ουρανού που μοιάζει να περιγελάει την πόλη. Μια γεύση τρικυμίας στα χείλη και την πορφύρα ενός ονείρου, που ζει


Χρήστος Αθανασίου

Aπόφοιτος της Βαρβακείου Σχολής.Kάτοχος πτυχίων Υποκριτικής Θεάτρου – Κινηματογράφου του Υπουργείου Παιδείας και Υπουργείου Πολιτισμού καθώς και τίτλων Μεταπτυχιακών Σπουδών και Σεμιναρίων Υποκριτικής, Σωματικού Θεάτρου, Δημιουργίας Θεατρικού Λόγου, Κορυφωμένης και Επεισοδιακής Δραματικής Δομής - Γραφής και Σημειολογίας προς την παραστασιολογία, ως επιστήμη που αναλύει σε βάθος φαινόμενα της θεατρικής πράξεως. Ακροατής –Φοιτητής στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστήμιου Αθηνών.
Συγγραφικό έργο:
«Λογοτεχνικές Αστραπές» ( Υπό έκδοση )
«Όταν ο ηλεκτρικός σπινθήρας φωτίζει την ζωή και το όνειρο»
«Aφιερώματα στους ταξιδευτές της υποκριτικής τέχνης» ( Υπό έκδοση )
«Η Δραματική αλήθεια και το κωμικό αθώο των Ελλήνων Ηθοποιών»
«Μίμηση Πράξεως στην 7η Τέχνη του Ουρανού»
[Επεξήγηση: Aφιερώματα των εκλιπόντων Ηθοποιών από τα τέλη του 19 ου αιώνα μέχρι σήμερα σε λογοτεχνική μορφή]







«Η ΛΑΧΑΝΟΚΑΡΔΗ» ΤΗΣ ΜΙΝΑΣ ΜΠΟΥΛΕΚΟΥ - ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΦΙΛΟΛΟΓΟΥ ΕΛΕΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΤΟΥ

«Η ΛΑΧΑΝΟΚΑΡΔΗ» ΤΗΣ ΜΙΝΑΣ ΜΠΟΥΛΕΚΟΥ 
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗ ΑΝΑΛΥΣΗ - ΕΛΕΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΑΤΟΥ
(Φιλόλογος-Συγγραφέας)



Στο παραμύθι της Μίνας Μπουλέκου, που φέρει τον τίτλο «Η Λαχανόκαρδη», είναι πραγματικά εντυπωσιακή η γλαφυρότητα της αφήγησης, ο άριστα δομημένος λόγος, η πρωτότυπη εναλλαγή των σκηνών και η εικονιστική αναπαράσταση. Το καλαίσθητο εξώφυλλο και η όλη εξωτερική εμφάνιση του βιβλίου σε καλλιτεχνική επιμέλεια του Γιάννη Μαλλή, ασκούν δύναμη ελκτική στον μικρό αναγνώστη. 
Στο παραμύθι ακολουθούνται οι γενικές αρχές των παραμυθιών αναφορικά με τον τόπο, τον χρόνο και τα πρόσωπα. Ο χρόνος του παραμυθιού είναι ο Αόριστος με το οικείο σε όλους μας «µια φορά κι έναν καιρό» και την κατάληξη «Και έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Αρκούν, λοιπόν, οι λέξεις «μια φορά κι έναν καιρό», και το ταξίδι της μαγείας αρχίζει. 
Ο γεωγραφικός προσδιορισμός του παραμυθιού δίδεται με τη φράση «σε ένα πανέμορφο ήσυχο χωριουδάκι». Αξιοσημείωτη είναι η συνύπαρξη και η αλληλεπίδραση του φυσικού και του υπερφυσικού στοιχείου (Η Μάγισσα Καλυψώ αλληλεπιδρά με την ηρωίδα και στην πορεία της ιστορίας μεταμορφώνεται σε αιθέρια οπτασία. Η γιαγιά Ερμιόνη προειδοποιεί την ηρωίδα ότι «μέσα στο δάσος όταν πέφτει το σκοτάδι, χορεύουν τα ξωτικά και οι μάγισσες». Με τη χρήση του υπερφυσικού στοιχείου, το παραμύθι καταγράφει μια ιστορία που θα αντέξει στον χρόνο με τα αναλλοίωτα νοήματα και τις θεματοποιημένες αξίες που περνά στον σύγχρονο κόσμο. 
Η έγνοια για τον πλησίον, η απόρριψη του εγωισμού, η προσφορά, η γενναιοδωρία, η ανωτερότητα και η φιλευσπλαχνία είναι μερικές από τις μεγαλειώδεις πανανθρώπινες αξίες που ξεδιπλώνονται στις σελίδες του βιβλίου, συνθέτοντας μια πανέμορφη ιστορία αγάπης.
Το κείμενο δίδεται με έναν παιδικότροπο λόγο για ένα θέμα με ιδιαίτερο συναισθηματικό βάρος, και στέκεται με σεβασμό απέναντι στο παιδί-αναγνώστη.
Οι μορφές του παραμυθιού παρουσιάζονται ιδιαίτερα συμπαθείς με μια ρεαλιστικότητα τόσο έντονη, που νομίζουμε πως θα πηδήξουν έξω απ’ τις σελίδες και θα μιλήσουν μαζί μας σαν υπαρκτά όντα. 
Η Αμέλια έχει αποκτήσει την προσωνυμία Λαχανόκαρδη προσδίδοντας στο βιβλίο έναν πρωτότυπο και ευρηματικό τίτλο. Η καρδιά της ανοίγει όπως τα φύλλα ενός λάχανου κάθε φορά που πλημμυρίζει χαρά, και κλείνει όταν συναντά κακότροπους ανθρώπους που δεν δέχονται εκείνο που προσφέρει απλόχερα: ένα ζεστό και ευγενικό χέρι βοηθείας. Η Αμέλια ενσαρκώνει την αντίληψη του μεγάλου παραμυθά Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ο οποίος είχε πει: «Να είσαι χρήσιμος στον κόσμο, είναι ο μόνος τρόπος να είσαι ευτυχισμένος». 
Στο πλευρό της Αμέλιας, ακοίμητος φρουρός και προστάτης, στέκει η γιαγιά Ερμιόνη, η κλασική και αξιαγάπητη γιαγιά των παραμυθιών που σκεπάζει την εγγονή της με τις προστατευτικές φτερούγες της. 
Στην απέναντι όχθη κινείται η Μάγισσα Καλυψώ, σκοτεινή και τρομακτική υπηρέτρια του Κακού, που τελικά λυγίζει κάτω απ’ την ανυπέρβλητη δύναμη της αγάπης. Η σκηνή με την Καλυψώ περνά ένα ουσιαστικό και βαρυσήμαντο μήνυμα: Μόνο μέσα από την καλοσύνη επιτυγχάνεται η ευτυχία. «Δεν σε φοβάμαι, μάγισσα Καλυψώ», λέει θαρρετά η Λαχανόκαρδη «μόνο σε λυπάμαι, γιατί δεν έχεις τίποτα να δώσεις στους ανθρώπους. Πρέπει να είσαι πολύ δυστυχισμένη και μόνη». 
Μέσα από τη ζωντάνια της αφήγησης και τα μηνύματα που μεταδίδονται, αναδεικνύεται ο παιδαγωγικός και κοινωνικός ρόλος ενός βιβλίου που χωρίς να επιδίδεται σε έναν στείρο διδακτισμό, γκρεμίζει τα σαθρά πρότυπα, προβάλλει αυθεντικές αξίες και τελικά διαπαιδαγωγεί.
Άλλωστε, στη λειτουργία του παραμυθιού εν γένει, στην πορεία της μακράς του εξέλιξης, προστέθηκε μια σημαντική παράμετρος, εκείνη της διαπαιδαγώγησης. Εκτός από ψυχαγωγία, το παραμύθι έγινε φορέας αξιών. Τη λειτουργία αυτή υπηρετεί άρτια η «Λαχανόκαρδη». 
Η Μίνα Μπουλέκου υιοθετώντας λόγο λιτό και απέριττο, σεβόμενη τον βαθμό στον οποίο βρίσκεται η γλωσσική εξέλιξη των παιδιών, κατορθώνει να επικοινωνήσει πνευματικά και συναισθηματικά με το παιδί, βοηθώντας το να διαμορφώσει την άγουρη ακόμα προσωπικότητά του. 
Η αιώνια πάλη του Καλού και του Κακού προβάλλεται με ιδιαίτερη ένταση. Η αγάπη παρουσιάζεται ως η ενοποιητική δύναμη του σύμπαντος, ένας πανίσχυρος καταλύτης που κάνει ακόμα και μια κακιά μάγισσα να μεταμορφώνεται σε καλοσυνάτη νεράιδα. Το καλό ως υπέρτατη αξία κυριαρχεί στα λόγια της γιαγιάς Ερμιόνης: «To καλό, κόρη μου, πάντα θα νικάει το κακό, όσο θα υπάρχουν άνθρωποι με μεγάλη καρδιά όπως η δική σου, μονάκριβή μου». 
Στη σύγχρονη εποχή που η παιδική λογοτεχνία έχει βιομηχανοποιηθεί και το ενδιαφέρον των παιδιών μονοπωλείται από διασκεδαστικές κερδοσκοπικές παραγωγές και από έναν καταιγισμό διαφημιστικών μηνυμάτων, δεσπόζει -στον αντίποδα- το ποιοτικό παιδικό βιβλίο, που διαμορφώνει την κριτική αντίληψη του παιδιού. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι η «Λαχανόκαρδη», ένα βιβλίο που μιλά κατευθείαν στις καρδιές των παιδιών, ασκώντας ηθικοπλαστική επίδραση. 
Η ιστορία της «Λαχανόκαρδης» έχει τη δύναμη να πάρει τον αναγνώστη απ’ το χέρι και να τον οδηγήσει στα μαγικά μονοπάτια της. Και ο αναγνώστης με τη σειρά του, μπαίνει μέσα στο ονειρικό σύμπαν του παραμυθιού και αφήνεται εκεί, ένας τρόπος να γαληνεύει η ψυχή απ’ την πεζή καθημερινότητα. 
Οι πλούσιες εικόνες, ο ζωντανός λόγος, τα ηθικά διδάγματα, οι εναλλαγές και οι κορυφώσεις συνθέτουν μια ιστορία που μπορεί κάλλιστα να παιχτεί σε μια παιδική θεατρική παράσταση, ακόμα και σε μια κουκλοθεατρική παράσταση. 
Ελένη Χριστοφοράτου  -Φιλόλογος-Συγγραφέας











































Σαν σήμερα 13 Δεκεμβρίου

1466: Πεθαίνει ο Ντονατέλλο (Donatello), καλλιτεχνικό ψευδώνυμο του Ντονάτο ντι Νικολό ντι Μπέτο Μπάρντι (Donato di Niccolò di Betto Bardi), Φλωρεντίνος γλύπτης.


1884: Γεννιέται ο Αιμίλιος Βεάκης, κορυφαίος Έλληνας ηθοποιός του δραματικού θεάτρου.


1943: Οι ναζί κατακτητές καταστρέφουν τα Καλάβρυτα κι εκτελούν 1.100 άτομα.


Σε μουσικό επίπεδο...


1966: Ο Jimi Hendrix ηχογραφεί το τραγούδι "Foxy Lady".




Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017

ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΝΤΑΣΙΩΤΗΣ - ΑΡΝΟΥΜΑΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ...




Δημιουργία Βίντεο : ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΣΑΒΒΙΔΟΥ ( dsavidou )

ΚΕΙΜΕΝΑ: ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΝΤΑΣΙΩΤΗΣ (ΓΛΥΠΤΗΣ)
ΜΟΥΣΙΚΗ: Sad Piano & Vocals - Darkness Music by Vadim Kiselev
© Copyright of Music belongs to Vadim Kiselev.
ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: ΝΙΚΟΣ ΜΟΥΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ (που δημιουργούν το "όλο")
(Είμαι ερωτευμένος με αυτό το υλικό της φύσης, κάθε κομμάτι κορμού "κρύβει" κάτι μέσα του…!)

Αρνούμαι τη ΣΙΩΠΗ…!
…γιατί δεύτερη ΖΩΗ δεν έ χ ε ι…

Χωρίς αγάπη τίποτα δεν θα αλλάξει σε αυτό τον κόσμο…!
Η Μεγάλη Έκρηξη (Big Bang) της διαιώνισης
του είδους: Η εγκυμοσύνη.
Η ζωή μας: Διαρκής εναλλαγή συναισθημάτων…!
Αρνούμαι τη ΣΙΩΠΗ…!
…γιατί είναι ΝΤΡΟΠΗ..

Έχε τον νου σου
όταν θα «ουρλιάζεις»
έ λ ε ο ς, όχι άλλα ψ έ μ α τ α…
να μη σε έχει προσπεράσει ο χρόνος.

Το έδαφος είναι έτοιμο από καιρό.
Την εξουσία την κατέχουν
οι πλέον κατάλληλοι για να το σπείρουν,
στο όνομα -ας πούμε της δημοκρατίας-
και ο όχλος έτοιμος να "θερίσει" τους καρπούς του.

Σε καθοδήγησαν στον αγώνα
περί δικαίων και αδίκων
και εσύ εκεί, στην πρώτη γραμμή,
τους βοήθησες να στήσουν τις "κρεμάλες"
…για Σ Ε Ν Α όμως…
Τώρα Σ Ι Ω Π Η…!

(Η φθορά είναι μέρος της ζωής και της τέχνης μου και τη δέχομαι απόλυτα…)

Όταν βλέπω την καταστροφή
ενός έργου μου από τη φθορά,
τη συνδέω με τη φθορά
του ανθρώπινου σώματος
και πάντα σκέφτομαι
πόσα άχρηστα και περιττά
Ν Α Ι είπα
και πόσα
Ο Χ Ι δεν είπα…!

Θλιμμένες μέρες,
αιτήματα σε εκκρεμότητα,
οι καιροσκόποι ν ι κ η τ έ ς…
Ας κρατήσουμε
ένα παράθυρο ανοιχτό
στην ελπίδα στο όνειρο,
ακόμα και όταν σύννεφα "μαυρίζουν" την ψυχή μας…!

Άκου…
άκου τη "σιωπή " μου.
Υπάρχω,
πάντα θα υπάρχω.
Άκου…
η ψυχή είμαι…



ΓΛΥΠΤΑ/ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (με τη σειρά που εμφανίζονται):


1. Το φόρεμα της Θεάς Δήμητρας
2. Άτιτλο
3. Η Αγάπη
4. Η Έγκυος
5. Η Χαρά και η Λύπη
6. Η έκφραση του φόβου
7. Έλεος (λεπτομέρεια)
8. Κρίση-Καταστροφή
9. Ο Ανθρωπάκος
10. Η Φθορά
11. Το Πάρκο των Ψυχών









ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΡΑΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΩΝ -ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΣΤΑΘΗΚΕ ΣΤΟ ΧΑΡΤΙ

Ο άρτος επέστρεψε στον σπόρο του κι’ εγώ στις σκέψεις μου. Το ποίημα στάθηκε στο χαρτί κι’ εγώ στο κενό του συλλογισμού. Με ρώτησες: -Έφαγες; - Όχι! -Αντιμίλησες στους πολλούς; - Όχι! - Άκουσες την κραυγή της φωνής σου να σπάει τη σιωπή; -Όχι! Το ποίημα στάθηκε στο χαρτί κι’ εγώ στο κενό του χρόνου. Όλη την νύχτα περπατήσαμε στις σκέψεις προσπαθώντας να βρούμε μια λύση χωρίς ν’ αφήνουμε την βολή μας. Είδαμε τα μεστωμένα στάχυα της συνείδησης γέρνοντας το κεφάλι να μας ρωτούν: -Όχι! Δίνει νόημα το ψωμί της άρνησης; - Ίσως! -Μπορείς όμως, να κρατήσεις το ποτάμι που κυλά σε ένα χαρτί με τυπωμένα γράμματα; -Μπορείς να σταματήσεις τον χρόνο στο τικ του ρολογιού; -Μπορείς μουτζουρώνοντας το χαρτί να ορίσεις το ξημέρωμα μιας μέρας; Τα δέντρα μας αποχαιρέτησαν λυπημένα! Δεν είχαμε τίποτα το θετικό ν’ απαντήσουμε στις αγωνιώδεις ερωτήσεις τους! Μόνο μια σκέτη άρνηση!
«Ευδαίμων Συριανός»