Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2016

Η ΓΡΑΦΙΚΗ ΝΑΟΥΣΑ(ΠΑΡΟΣ 2016) - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΟΥΝΑ






Γραφικότατα σοκάκια και το ενετικό κάστρο στην παραλία της, φωτισμένο τη νύχτα δίνει μια μαγευτική νότα στο όλο σκηνικό, σε συνδυασμό με τη μαρίνα και τα σκάφη μεγάλα και μικρά, αλιευτικά και τουριστικά. Η διασκέδαση στην Νάουσα της Πάρου κρατάει έως τις πρώτες πρωινές ώρες, αφού υπάρχουν σ’ αυτήν κάθε είδους μαγαζιά. Η πόλη είναι χτισμένη στον δεύτερο μεγάλο κόλπο της Πάρου, με το λιμάνι και τη μαρίνα και έχει διαδραματίσει σημαντικό ρόλο ακόμη από την εποχή των Κομνηνών. 
1650 – 1700, στην Πάρο έρχονται Γάλλοι, οι οποίοι ιδρύουν σχολείο, ώστε μέσα από αυτό να επιβάλλουν στους κατοίκους την καθολική θρησκεία. Απέτυχαν όπως και οι Βενετοί τρεις αιώνες πριν. Το 1770 η Νάουσα γίνεται βάση των Ρώσων στο Αιγαίο, οι οποίοι είχαν το στρατηγείο τους στο νησάκι της Αγίας Καλής απέναντι από την Νάουσα, στο κέντρο σχεδόν του κόλπου.



Στο λιμάνι είναι και το μικρό Κάστρο, το λεγόμενο Καστέλι, έργο των Ενετών, μεγάλο μέρος του οποίου διασώζεται έως και σήμερα, ενώ λίγο παραδίπλα, πάνω στο κύμα είναι ο ναός του Αγίου Νικολάου, προστάτης των ναυτικών και των ψαράδων, μιας και η Νάουσα διέθετε και διαθέτει ακόμη και σήμερα σημαντικό αριθμό αλιευτικών σκαφών. 
Πάνω στο λιμάνι, ταβέρνες, μπαράκια, καφετέριες, εστιατόρια, ενώ λίγο πιο μέσα, στην ανακαινισμένη πλατεία της με τους πανύψηλους ευκάλυπτους, επίσης κάθε είδους μαγαζιά, παιδική χαρά και η Εκκλησία της Παντάνασσας. Στο ύψωμα του χωριού είναι ο ναός της Κοίμησης της Θεοτόκου, που φαίνεται από όλες τις πλευρές της πόλης.Το γραφικό της ποταμάκι καταλήγει στη θάλασσα, περνώντας από το πανέμορφο γεφύρι, πραγματικό στολίδι για τη Νάουσα αλλά και για την Πάρο. Το καλοκαίρι στη Νάουσα, τη γραφική αυτή πόλη της Πάρου διοργανώνεται η γιορτή του ψαριού και πολλές άλλες εκδηλώσεις,καθώς και το πανηγύρι στα εννιάμερα της Παναγίας στις 23 Αυγούστου.http://www.aboutparos.gr/



--------------

"Φύσηξε αεράκι, δρόσισε

και πάρε με

κι απ’ τη Σαλονίκη

στις Κυκλάδες βγάλε με

με τους γλάρους γύρω γύρω

να τσαλαβουτούν

και το άσπρο μας καράβι

να τ’ ακολουθούν.

Πάρε με, πάρε με, 

πάρε με στην αγκαλιά σου

θάλασσα κι εμέ

και στη Νάουσα της Πάρου, 

πάνε βγάλε με...

Είναι της ψυχής μεράκι, 

της καρδιάς καημός

ένα τέτοιο ταξιδάκι, 

πρόσω ολοταχώς

κι όταν πιάσουμε λιμάνι, 

αχ με το καλό

κάτω στη Σάντα Μαρία

θα'ρθω να τα πιω..."

Γ.Ζήκας


 Κάστρο Νάουσας(Καστέλι).

Η Ενετοκρατία στην Πάρο κράτησε από το 1207, όταν έγινε μέρος του Δουκάτου της Νάξου υπό τον Μάρκο Σανούδο, μέχρι το 1537 όταν λεηλατήθηκε από τον Τούρκο πειρατή Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσσα.
Οι Ενετοί έχτισαν κάστρο στη Νάουσα περί τα τέλη του 13ου, αρχές του 14ου αιώνα.
Το 1361 το Δουκάτο της Νάξου πέρασε στον σφετεριστή Φραγκίσκο Κρίσπο ο οποίος για να εδραιώσει τη θέση του παρεχώρησε την πλούσια (λόγω μαρμάρων) Πάρο στη Μαρία Σανούδου (απόγονο της δυναστείας των Σανούδων) με τον όρο να παντρευτεί τον Γάλλο ευγενή Γκασπάρ Σομμαρίπα, γόνο οικογένειας ευγενών ορμώμενης από το Languedoc της Γαλλίας. Το ιταλικό Sommaripa ήταν παραφθορά του Γαλλικού τίτλου de Sommerive.
Έτσι η Σομμαρίπα έγιναν κύριοι της Πάρου μέχρι το 1517 περίπου όντας ουσιαστικά ανεξάρτητοι από τον Δούκα της Νάξου, αλλά πάντα υπό την επικυριαρχία της Βενετίας. Αν και άξιοι ηγεμόνες, δεν μπόρεσαν να προστατέψουν πάντα τους κατοίκους του νησιού από επιθέσεις κουρσάρων, κυρίως Τούρκων. Μάλιστα, σύμφωνα με μια μαρτυρία, στις αρχές του 15ου αιώνα, η Νάουσα ήταν ορμητήριο πειρατών οι οποίοι λυμαίνονταν όχι μόνο τις γύρω θάλασσες αλλά και την ίδια την Πάρο.
Το κάστρο της Νάουσας ανακαινίσθηκε από τους Σομμαρίπα στα τέλη του 15ου αιώνα. Ο χαρακτηριστικός κυκλικός πύργος προστέθηκε στην είσοδο του λιμανιού περί το 1500.
Το κάστρο είναι σήμερα μισοβυθισμένο. Αποτελείται από λιμενοβραχίονες, ορατούς κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, που χρησίμευαν ως κυματοθραύστες, και τείχος που καταλήγει σε κυκλικό πύργο, κτισμένο πάνω σε μια ξέρα. Ο προμαχώνας που σώζεται και σήμερα έχει οκτώ ανοίγματα (επτά είναι κανονιοθυρίδες και το όγδοο η πύλη) και είναι κατασκευασμένος κυρίως από σχιστόλιθους και ακανόνιστες πέτρες...


 Τρίτοξο πέτρινο γεφύρι το οποίο βρίσκεται στο λιμάνι της Νάουσας και γεφυρώνει το ρέμα που εκβάλλει σε εκείνο το σημείο.





































































































































ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΖΩΗ ΔΟΥΝΑ
ΚΕΙΜΕΝΑ - ΖΩΗ ΔΟΥΝΑ



ΕΥΗ ΜΑΡΟΥΛΗ " Στο Φιόρο του Λεβάντε...."


Στο Φιόρο του Λεβάντε,αν τύχει και βρεθείς,
κοίτα να μη ξεχάσεις στη Μπόχαλη να’ρθεις.
Θα δεις αεροπλάνο,όλη την πόλη πιάτο
και θα χαρεί η ψυχή σου,απ’την κορφή ως τον πάτο.
Θάλασσες θ’απολαύσεις,κρυστάλλινα νερά,
άμμο χρυσή στο Γέρακα,σκούρα στο Λαγανά.
Κρινάκια θα μαζέψεις,βότσαλα και κοχύλια,
ζωγραφιστό χαμόγελο θα’χεις πάνω στα χείλια.
Πήγαινε στις σπηλιές γαλάζιος αν θες να γίνεις
και μην ακούς κουτσομπολιά,μόνος μάθε να κρίνεις.
Πήγαινε στο Ναυάγιο,προσκύνα και τον Άγιο,
που τ’όνομά του οι ντόπιοι το’χουν ταλαιπωρήσει.
Μη τύχει και φωνάξεις στο δρόμο,ΡΕ ΣΥ ΔΙΟΝΥΣΗ.
ΟΡΙΣΤΕ ένα τσούρμο,μπορεί να σ’ απαντήσει. 
**Εύη** 24/9/16






ΣΠΥΡΙΔΩΝ ΒΙΚΑΤΟΣ ( 24 Σεπτεμβρίου 1878 - 6 Ιουνίου 1960 )



Ο Σπυρίδων Βικάτος (Αργοστόλι, 24 Σεπτεμβρίου 1878 - Αθήνα, 6 Ιουνίου 1960) ήτανΈλληνας ζωγράφος και ένας από τους τελευταίους εκπροσώπους της «Σχολής του Μονάχου».

Με τη βοήθεια του τότε Μητροπολίτη Αθηνών Γερμανού σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας ζωγραφική υπό τους Νικηφόρο Λύτρα και Σπυρίδωνα Προσαλέντη και γλυπτική με δάσκαλο τον Γεώργιο Βρούτο.

Μετά την αποφοίτηση από την ΑΣΚΤ συνέχισε τις σπουδές του στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου χάρη σε υποτροφία της μονής Πετράκη και της Ε. Βαλλιάνου. Παρέμεινε στο Μόναχο από το 1900 ως το 1906 και μαθήτευσε κοντά στον Νικόλαο Γύζη και τον Λούντβιχ φον Λοφτς. Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1909 και διορίστηκε καθηγητής στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών της Αθήνας όπου δίδαξε ( με μια ολιγόμηνη διακοπή το 1911) σκιαγραφία έως το 1939. Μαθητές του υπήρξαν οι Αγήνωρ Αστεριάδης, Γιώργος Γουναρόπουλος, Σοφία Λασκαρίδου, Σπύρος Παπαλουκάς, Γιώργος Σικελιώτης, Γιάννης Τσαρούχης κ.ά. Το 1937 συμμετείχε στην κίνηση των Ακαδημαϊκών ζωγράφων.

Ο Βικάτος είχε στο ενεργητικό του συμμετοχές σε πολυάριθμες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις εντός και εκτός συνόρων. Από αυτές ξεχωρίζουν οι συμμετοχές του στο Γκλασπαλάστ του 1905, στις διεθνείς εκθέσεις του Μπορντώ (1907), της Ρώμης (1911) και του Παρισιού (1937) καθώς και στη μπιεννάλε της Βενετίας τα έτη 1934 και 1936.Τιμήθηκε πλειστάκις για το έργο του: το 1907 απέσπασε χρυσό μετάλλιο στην έκθεση του Μπορντώ, το 1937 έλαβε από την Ακαδημία Αθηνών το Εθνικό Αριστείο Γραμμάτων και Τεχνών και το 1951 εκλέχτηκε επίτιμο μέλος της Ακαδημίας Καλών Τεχνών του Μονάχου.
Πέθανε σε ηλικία 82 ετών από βρογχοπνευμονία. Με τη διαθήκη του άφησε κληροδότημα στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών και καθιέρωσε τη «Βικάτειο υποτροφία» σε διπλωματούχους ζωγραφικής, γλυπτικής, χαρακτικής, με πτυχίο «Λίαν καλώς» για μετεκπαίδευση στο εξωτερικό.Επίσης, δώρισε 30 πίνακές του στην Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος.
Τα έργα του Σ. Βικάτου είναι κυρίως προσωπογραφίες και ηθογραφίες με φανερή την επιρροή του γερμανικού ακαδημαϊσμού, από τον οποίο υιοθέτησε μια ήπια εκδοχή, αλλά και της φλαμανδικής σχολής του 17ου αιώνα. Επιπλέον συνδυάζοντας τα διδάγματα της σχολής του Μονάχου με τις νέες τεχνικές που σχετίζονταν με τη νοηματική εμβάθυνση στο χρώμα και στην απόδοση, ξέφευγε ορισμένες φορές από τη στατικότητα που χαρακτήριζε τονακαδημαϊσμό. Επίσης διακρίθηκε και ως τοπιογράφος, ενώ και οι «νεκρές φύσεις» του προσέλκυσαν το ενδιαφέρον.https://el.wikipedia.org/

Το χριστουγεννιάτικο δένδρο(προ 1932). Λάδι σε καμβά, 77 εκ. x 105 εκ. Εθνική Πινακοθήκη της Ελλάδος. Έργο που θυμίζει Φλαμανδούς ζωγράφους του 17ου αιώνα 


 Τοπίο

 Τυρολέζος


 Βάζο με τριαντάφυλλα 


 Ο γεροντάκος

 Αράπης 

 Προσωπογραφία ανδρός; Κάρβουνο σε χαρτί

Pieta

 Τυρολέζος

 Νεκρή φύση

 Η ματαιότης

 Προσωπογραφία Νικολάου Λούβαρη

 Προσωπογραφία γυναίκας

 Καλόγεροι

  Τοπίο

  Portrait of the artist Sophia Laskaridou

 Αιδηψός

  Κοριτσάκι με γαλάζια κορδέλα

 Κοριτσάκι με κόκκινη  κορδέλα

  Σπίτι 1

  Σπίτι 2

Γερμανός έφηβος

 Γυμνό 

  Κορίτσι με όρνιθες 

 Ο καλόγερος με το τσιμπούκι

  Ξέφωτο

 Ο Ναύαρχος Κανάρης

 Παιδικές μορφές

Ο τυφλός

Το σκάκι