Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

ΟΛΓΑ ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ - ΝΤΙΝΟΔΗΜΟΥ " ΑΓΑΠΗΣ ΡΟΗ "


Ρέει η είσπραξη φωτός…
Ιστός αράχνης, δε θα πονέσεις
είν’ η αγάπη μια μουσική.
Σαν οι ανέλπιδες ελπίδες
σ’ ακολουθούν…
αντίκρισμα ποτέ δε θα βρούν.
Λόγια ανείπωτα
μοσχοβολιά ανθίζουν,
γλιστρούν αρώματα
τον αγέρα ποτίζουν.
Ορίζοντας γίνεσαι
στο δρόμο αγγέλων,
χείμαρρος πάντα,
σ’ ονείρων το διάβα.
Στο αχανές σύμπαν
ανάσες ξοδεύεις
κι αυτό που λαμβάνεις
σε νέκταρ το μετατρέπεις,
σημάδια ανεξίτηλα μένουν
στα άστρα ανεβαίνουν
και οι αγκαλιές στη γη
με αγωνία αγάπη προσμένουν!
ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΥ ΟΛΓΑ
Από το βιβλίο  <<Αντιφέγγισμα Ιδεών>>






Παρουσίαση έργου της ΚΑΙΤΗΣ ΛΙΑΝΟΥ-ΙΩΑΝΝΝΙΔΟΥ



ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Παρουσίαση έργου της ΚΑΙΤΗΣ ΛΙΑΝΟΥ-ΙΩΑΝΝΝΙΔΟΥ
Μουσικού-υψίφωνου- συγγραφέως.

Οι εκδόσεις Όστρια, το βιβλιοπωλείο Χαρτόραμα και η συγγραφέας Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου σας προσκαλούν στην παρουσίαση των βιβλίων της «Χρυσές σελίδες» & «Συνάντηση με το παρελθόν» που θα πραγματοποιηθεί 
στον ημιώροφο(βιβλιοπωλείο) του καταστήματος Χαρτόραμα,
 στις 10 Δεκεμβρίου 2016 
και ώρα 12.00 μ.μ.

ΧΑΡΤΟΡΑΜΑ
Αγ. Γλυκερίας 16, 111.46 Γαλάτσι
Τηλ./fax(210)21.39.601, 21.39.607
www.hartorama.gr-info@hartorama.gr


Για τα βιβλία και την συγγραφέα θα μιλήσουν οι:

 Τάσος Πασπάλας (Γενικός Διευθυντής του e-galatsion.gr -Αρθρογράφος).
Λογοτεχνική ανάλυση του βιβλίου «ΧΡΥΣΕΣ ΣΕΛΙΔΕΣ»

  Μίνα Μπουλέκου (Συγγραφέας-Ποιήτρια- Αρθρογράφος).
Λογοτεχνική ανάλυση του βιβλίου «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ»

 Έλενα Κλουβάτου (Μουσικολόγος-Καθηγήτρια μουσικής).
Παρουσίαση παραδοσιακών συνταγών από το βιβλίο «ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟ
ΠΑΡΕΛΘΟΝ»

  Η ηθοποιός Αγγελική Κολιού θα πλαισιώσει την εκδήλωση με ένα απόσπασμα από τον θεατρικό μονόλογο «ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΤΟΥ ΙΟΥΝΗ» της Καίτης Λιανού-Ιωαννίδου βασισμένου στο βιβλίο «χρυσές σελίδες».

  Αποσπάσματα θα διαβάσουν η συγγραφέας και η Αγγελική Κολιού.

  Συντονισμός Κοραλία Μαργέλη.

Χορηγοί επικοινωνίας
galatsion.gr & mcnews.gr











Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016

Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ( 27 Ιανουαρίου 1756 - 5 Δεκεμβρίου 1791)


Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ (γερμ.: Wolfgang Amadeus Mozart)  (Σάλτσμπουργκ, 27 Ιανουαρίου 1756 - Βιέννη, 5 Δεκεμβρίου 1791) ήταν ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες κλασικής μουσικής. Μαζί με τον Γιόζεφ Χάυντν, τον Λούντβιχ βαν Μπετόβεν και τον Φραντς Σούμπερτ αποτελούν τους σημαντικότερους εκπροσώπους του λεγόμενου βιεννέζικου κλασικισμού, του κλασικισμού και τη λεγόμενη «Πρώτη Σχολή της Βιέννης» . Συνέθεσε περισσότερα από 600 έργα, μουσική δωματίου, συμφωνική και εκκλησιαστική μουσική, καθώς και μικρότερες συνθέσεις: παραλλαγές, φαντασίες, σονάτες,άριες κ.α.
Προσωπογραφία του Μότσαρτ
σε ηλικία έξι ετών.
Πιθανώς έργο του
Pietro Antonio Lorenzoni
 κατά παραγγελία
του Λέοπολντ Μότσαρτ.
O Βόλφγκανγκ Αμαντέους Μότσαρτ ήταν γιος του Γιόχαν Γκέοργκ Λέοπολντ Μότσαρτ και της Άννα Μαρία Βαλμπούργκα Περτλ, γεννημένος στην οδό Getreidegasse, στον αριθμό 9, στο Σάλτσμπουργκ, την πρωτεύουσα της Αρχιεπισκοπής του Σάλτσμπουργκ στη σημερινή Αυστρία, τότε Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία. Το μόνο από τα αδέλφια του που επέζησε της παιδικής του ηλικίας ήταν η μεγαλύτερη αδελφή του, Μαρία Άννα (1751-1829), η οποία είχε το ψευδώνυμο "Ναννερλ". Υπήρξε και εκείνη μουσικός, ενώ βέβαιη θεωρείται η συμβολή της στο να εμπνεύσει στον αδελφό της το ενδιαφέρον για τη μουσική.
Ο Μότσαρτ βαπτίστηκε την επόμενη ημέρα της γέννησής του στον Καθεδρικό του Αγίου Ρούπερτ. Η πράξη της βάπτισης δίνει το όνομα του στα Λατινικά Joannes Chrysostomus Wolfgangus Theophilus Mozart. Τα δύο πρώτα ονόματα μαρτυρούν πως η ημέρα γέννησής του συνέπεσε με τη γιορτή του Αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου, ακολουθώντας έτσι την παράδοση της καθολικής εκκλησίας. Βόλφγκανγκ ήταν το όνομα του παππού του, από την πλευρά της μητέρας του, ενώ Θεόφιλος ονομαζόταν ο νονός του, Joannes Theophilus Pergmayr, έμπορος στο επάγγελμα. Ο ίδιος χρησιμοποιούσε ενίοτε το γερμανικό όνομα Gottlieb αντί του Theophilus, πιο συχνά όμως τα ιταλικά ονόματα Αμαντέο ή Αμαντέ

Ο πατέρας του (1719-1787) ήταν από το Άουγκσμπουργκ. Ήταν αναπληρωτής διευθυντής της ορχήστρας στην αυλή του Αρχιεπισκόπου του Σάλτσμπουργκ, μέτριος συνθέτης και έμπειρος δάσκαλος. Τη χρονιά που γεννήθηκε ο Μότσαρτ, ο πατέρας του εξέδωσε ένα εγχειρίδιο για βιολί υπό τον τίτλο «Versuch einer gründlichen Violinschule», το οποίο γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία. Σε αντίθεση με τις συνθέσεις του, το εγχειρίδιο είχε διεθνή απήχηση και μεταφράστηκε στη γαλλική και ολλανδική γλώσσα.
Όταν η Ναννέρλ ήταν επτά ετών, ξεκίνησε μαθήματα αρμονίου με τον πατέρα της ενώ ο τρίχρονος αδελφός της τους παρακολουθούσε. Χρόνια αργότερα, μετά το θάνατο του αδελφού της, είχε πει:

Περνούσε συχνά πολύ χρόνο στο πιάνο χτυπώντας πλήκτρα και η ευχαρίστησή του έδειχνε πότε κάτι του ακουγόταν καλό. [...] Όταν ήταν τεσσάρων χρονών ο πατέρας άρχισε να του διδάσκει κάποια μινουέτα και κομμάτια στο πιάνο, σαν παιχνίδι. [...] Μπορούσε να τα παίζει άψογα και με τη μεγαλύτερη λεπτότητα, κρατώντας πάντα τέλεια το μέτρο. [...]
Προσωπογραφία
του Μότσαρτ της
Μπάρμπαρα Κραφτ 
Στην ηλικία των πέντε ετών, συνέθετε ήδη μικρά κομμάτια, τα οποία έπαιζε στον πατέρα του, ο οποίος τα κατέγραφε. Αυτά τα πρώτα κομμάτια, Κ. 1-5, κατάγραφηκαν στο μουσικό βιβλίο Nannerl Notenbuch. Οι δεξιότητες του νεαρού Μότσαρτ υπήρξαν μοναδικές. Εκτός από την εξαιρετική τεχνική του στο πιάνο, στο όργανο και στο βιολί, είχε την ικανότητα να αποστηθίζει πληθώρα συνθέσεων με φαινομενική ευκολία, ενώ αξιοσημείωτη ήταν επίσης η ικανότητά του να αυτοσχεδιάζει πάνω σε ένα μουσικό θέμα χωρίς προετοιμασία. Ο βιογράφος Μέηναρντ Σόλομον σημειώνει πως ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν ένας αφοσιωμένος δάσκαλος για τα παιδιά του και κατά παράδοξο τρόπο η αυταρχική στάση του παρακινούσε τον Μότσαρτ να προχωρά παραπέρα από ό,τι του δίδασκε ο πατέρας του. Η πρώτη σύνθεση, γεμάτη μουντζούρες από μελάνι, και οι πρώτες του προσπάθειες με το βιολί αποτέλεσαν δική του πρωτοβουλία και εξέπληξαν τον πατέρα του.
Ήδη σε ηλικία έξι ετών, κατέγραφε ο ίδιος τις συνθέσεις του. Ο πατέρας του εγκατέλειψε τελικά τη σύνθεση όταν έγιναν εμφανή τα μουσικά ταλέντα του γιου του. Στα πρώτα του χρόνια, ο πατέρας του Μότσαρτ ήταν ο μοναδικός του δάσκαλος. Εκτός από μουσική δίδασκε στα παιδιά του ξένες γλώσσες και άλλα μαθήματα.
Παρουσιάστηκε στο κοινό, μαζί με την αδελφή του Μαρία Άννα, σαν ένα «παιδί θαύμα», για πρώτη φορά το Σεπτέμβριο του 1761 στο πανεπιστήμιο του Σάλτσμπουργκ. Το πρώτο ταξίδι για συναυλίες του νεαρού Μότσαρτ τον οδήγησε τον Ιανουάριο 1762 στο Μόναχο, ενώ ταξίδεψε επίσης από το Σεπτέμβριο μέχρι το Δεκέμβριο του 1762 μέσω Πάσαου και Λιντςστη Βιέννη. Εκεί έπαιξε μπροστά στην αυτοκράτειρα Μαρία Θηρεσία, ανακοινώνοντας μάλιστα πως θα παντρευόταν την αρχιδούκισσα Μαρία Αντουανέτα, μετέπειτα βασίλισσα της Γαλλίας.Η αυτοκράτειρα του χάρισε ένα παιδικό κοστούμι.

Ταξιδεύοντας για το Παρίσι, επισκέφτηκε για συναυλίες τη Φρανκφούρτη, το Μάιντζ, το Άαχεν και άλλες πόλεις ως προσκεκλημένος Γερμανών ηγεμόνων, φθάνοντας τελικά στη γαλλική πρωτεύουσα στις 18 Νοεμβρίου 1763. Από την αλληλογραφία του Λέοπολντ Μότσαρτ πληροφορούμαστε για την επιτυχία του ταξιδιού στο Παρίσι, την εγκάρδια υποδοχή της βασίλισσας και τη γνωριμία με τους συνθέτες Γιόχαν Σόμπερτ (Johann Schobert) καιΓιόχαν Γκότφριντ Έκαρντ (Johann Gottfried Eckard). Επόμενος σταθμός υπήρξε το Λονδίνο, όπου έφτασε στις 23 Απριλίου 1764 και παρέμεινε για δεκαπέντε μήνες. Εκεί, υποδέχτηκε τα δύο «παιδιά θαύματα» ο Γεώργιος Γ΄ πληρώνοντας για την επίσκεψή τους το ποσό των 24 γουινέων. Αυτά τα ταξίδια έδωσαν την ευκαιρία να συναντηθεί ο Μότσαρτ με σημαντικούς μουσικούς της εποχής του. Ο σπουδαιότερος από αυτούς ήταν ο γιος του Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ, ο Γιόχαν Κρίστιαν Μπαχ, ο οποίος συνάντησε τον Μότσαρτ στο Λονδίνο και τον επηρέασε σημαντικά στη σταδιοδρομία του.
Στο Παρίσι τυπώθηκαν τα πρώτα έργα (σονάτες) του Μότσαρτ ενώ κατά την αναχώρησή του από το Λονδίνο τον Ιούλιο του 1765, παρουσίασε το χειρόγραφο ενός χορωδιακού κομματιού σε τέσσερα μέρη (Κ. 20) στο Βρετανικό Μουσείο. Ακολούθησαν συναυλίες στη Χάγη το Σεπτέμβριο του 1765, ξανά στο Παρίσι το Μάιο του 1766 όπου παρέμεινε για δύο μήνες και αργότερα στη Λυών, στη Γενεύη, καταλήγοντας εν τέλει στο Μόναχο.

 
Die Zauberflöte (The magic flute)

Ο Μότσαρτ είχε εντατικοποιήσει ήδη κατά το τελευταίο ταξίδι συναυλιών τις εργασίες του στη σύνθεση και προσπάθησε να παρέμβει και στη μουσική ζωή της γενέτειράς του: συνέθεσε την όπερα Απόλλων και Υάκινθος (Apollo und Hyacinthus)που παίχτηκε στο θέατρο του πανεπιστημίου της πόλης και την πρώτη πράξη του ορατορίου Die Schuldigkeit des ersten Gebots (σε συνεργασία με τον Μίχαελ Χάυντν και τον Αντόν Αντλγκάσερ). Κατά τη διάρκεια της δεύτερης μεγάλης επίσκεψής του στη Βιέννη (Σεπτέμβριος 1767 - Ιανουάριος 1769) διηύθυνε με επιτυχία τη Λειτουργία για το Ορφανοτροφείο(Waisenhausmesse, K. 49=47a) και παρουσίασε την όπερα Bastien und Bastienne στη βίλα του γιατρού F. A. Mesmer, δεν βρήκε όμως ανταπόκριση στην Αυτοκρατορική Αυλή. Συνέθεσε επίσης την κωμική όπερα με τίτλο La finta semplice, κατόπιν παραγγελίας του αρχιεπισκόπου. Αν και αρχικά υποστηρίχτηκε από τον Κ. Β. Γκλουκ, ο τελευταίος στη συνέχεια εξέφρασε αντιρρήσεις για το εγχείρημα και η όπερα απορρίφθηκε από τον θεατρικό διευθυντή Giuseppe d'Affligio. Παρουσιάστηκε τελικά την 1η Μαΐου 1769 στο Σάλτσμπουργκ.

 
Overture -  " Apollo et Hyacinthus "

Ιταλία

Μετά από σχεδόν ετήσια παραμονή στο Σάλτσμπουργκ, ξεκίνησαν πατέρας και γιος Μότσαρτ για την Ιταλία. Ο νεαρός Μότσαρτ ήταν ήδη από τον Οκτώβριο 1769 διευθυντής συναυλίας στην ορχήστρα του αρχιεπισκόπου στο Σάλτσμπουργκ. Δεν επρόκειτο βέβαια πια για περιοδεία ενός εντυπωσιακού παιδιού αλλά για υλοποίηση μιας συνήθειας των μουσικών της εποχής. Σε κάθε μεγάλη πόλη δίνονταν συναυλίες, μετά από πρόσκληση ευγενών, με την ελπίδα να εισπραχθούν δώρα και αναθέσεις ειδικών συνθέσεων, έναντι αμοιβής. Ο Μότσαρτ συνάντησε σε αυτό το ταξίδι τους γνωστούς μουσικούς της εποχής N. Piccini, G.B. Sammartini και τον πατέρα G.B. Martini (στον οποίο έδωσε κατά την επιστροφή του εξετάσεις) και τους διάσημους καστράτους C. Farinelli και G. Manzuoli. Στη Ρώμη απονεμήθηκε στο νεαρό συνθέτη από τον Πάπα ένα παράσημο και έγινε δεκτός σε τάγμα ιπποτών (στον Γκλουκ απονεμήθηκε το ίδιο παράσημο, αλλά έγινε δεκτός στο τάγμα με ένα κατώτερο βαθμό). Στις 26 Δεκεμβρίου του 1770 παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία στο Teatro Regio Ducale τουΜιλάνου η όπερα Μιθριδάτης, βασιλιάς του Πόντου (21 επαναλήψεις). Το Μάρτιο του 1771 ολοκληρώθηκε το πρώτο ταξίδι στην Ιταλία. Στον Μότσαρτ είχαν δοθεί στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού μερικές παραγγελίες για συνθέσεις (για την Πάδοβα, το Μιλάνο και τη Βενετία) και έτσι υπήρχε λόγος να ετοιμαστεί το δεύτερο ταξίδι του. Περίπου 5 μήνες αργότερα ξεκίνησε πάλι από το Σάλτσμπουργκ για την Ιταλία, όπου έμεινε μέχρι το Δεκέμβριο του 1771. Αυτή την εποχή δημιουργήθηκαν το ορατόριο La betulia liberata (Κ. 118), κατά παραγγελία του πρίγκιπα της Αραγονίας Δον Τζουζέπε Χιμένες, και η όπερα "Ο Ασκάνιος στην Άλμπα" (Κ. 111) για το Μιλάνο, με αφορμή το γάμο του αρχιδούκα Φερδινάνδου και της πριγκίπισσας Μαρίας Βεατρίκης της Μοντένα. Το ορατόριο, σε λιμπρέτο του Πιέτρο Μεταστάζιο, τελικά δεν παρουσιάστηκε ποτέ δημόσια. Από τον Οκτώβριο 1772 μέχρι το Μάρτιο 1773 πραγματοποιήθηκε το τρίτο ταξίδι του Μότσαρτ στην Ιταλία. Κατά τη διάρκειά του παρουσιάστηκε η όπερα Lucio Silla (Κ. 135) στο Μιλάνο, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία σε 26 παραστάσεις.


Lucio Silla - K 135


Επιστροφή στο Σάλτσμπουργκ

Λίγο μετά την επιστροφή πατέρα και γιου από το δεύτερο ταξίδι στην Ιταλία πέθανε ο επίσκοπος - πρίγκιπας του Σάλτσμπουργκ, Sigismund von Schrattenbach. Ο νέος εργοδότης της οικογένειας Μότσαρτ, Hieronymus Graf Colloredo, για του οποίου την ενθρόνιση ο νεαρός συνθέτης έγραψε το έργο "Il sogno di Scipione", δεν ήταν ένας πρίγκιπας με νοοτροπία του μπαρόκ, όπως ο Schrattenbach, αλλά εκπρόσωπος του διαφωτισμού, με κλίση προς τις ανανεωτικές ιδέες του γιοζεφινισμού (από το όνομα του αυτοκράτορα Josef (Ιωσήφ)).
Η επόμενη παραμονή του Μότσαρτ στο Σάλτσμπουργκ διακόπηκε μόνο από ταξίδια στη Βιέννη και στο Μόναχο. Αυτή την εποχή ανέπτυξε ο συνθέτης ακόμα περισσότερο την συνθετική τεχνική του, πράγμα που ενισχύθηκε από τη συνάντηση και γνωριμία του με τον Φραντς Γιόζεφ Χάυντν στη Βιέννη. Αυτή η γνωριμία έμελλε να μετουσιωθεί μουσικά σε έργα που απετέλεσαν την πρώιμη περίοδο του βιεννέζικου κλασικισμού. Αυτή την εποχή απέκτησε η ενόργανη μουσική του Μότσαρτ (συμφωνίες, κοντσέρτα, σερενάτες) μεγαλύτερη σημασία, δίπλα στην εκκλησιαστική μουσική του που προέκυπτε από την υπαλληλική σχέση του στην αρχιεπισκοπή του Σάλτσμπουργκ.


Ένα νεώτερο ταξίδι του Μότσαρτ στο Παρίσι (Σεπτ. 1777 μέχρι Ιαν. 1779), το τελευταίο μεγάλο ταξίδι συναυλιών του συνθέτη, αφενός σκιάστηκε από το θάνατο της μητέρας του στις 3 Ιουλίου 1778, η οποία τον συνόδευε, αφετέρου δεν απετέλεσε μία καλλιτεχνική επιτυχία, η οποία θα συνοδευόταν από τον περιπόθητο διορισμό σε κάποια Αυλή. Αντίθετα, έχασε και τη θέση του στο Σάλτσμπουργκ, μετά από αντιδικία με τον αρχιεπίσκοπο. Ο συνθέτης επαναπροσλήφθηκε μεν μετά από παρέμβαση του πατέρα του, αλλά η επόμενη σύγκρουση ήταν θέμα χρόνου. O Μότσαρτ δεν είχε σκοπό να υποταγεί στο πρωτόκολλο της Αυλής, το οποίο βέβαια δεν προέβλεπε ρυθμίσεις για μία μουσική ιδιοφυΐα. Λίγο πριν από την αναχώρηση για τη Βιέννη ολοκληρώθηκε η όπερα Idomeneo (1780-81) που προοριζόταν για το Μόναχο. Από τον Μάρτιο 1781 βρισκόταν ο Μότσαρτ στη Βιέννη, όπου κορυφώθηκε η σύγκρουσή του με τον αρχιεπίσκοπο, κατάληξη της οποίας ήταν στις αρχές Ιουνίου η παραίτηση/απόλυσή του.


Idomeneo, Re di Creta KV 366

Βιέννη

Το ξεκίνημα του Μότσαρτ στη Βιέννη ήταν ελπιδοφόρο. Σε ένα από τα πολλά γράμματα στον πατέρα του έγραφε ότι εκεί βρισκόταν το σωστό πεδίο δράσης γι' αυτόν και πως μπορούσε να βρει όσους μαθητές ήθελε για διδασκαλία. Ο Μότσαρτ άρχισε να συνθέτει μανιωδώς και περίπου τα μισά από τα έργα του γράφτηκαν στα 10 χρόνια της παραμονής του στη Βιέννη. Σύντομα παρουσιάστηκε ως διοργανωτής συναυλιών, ως βιρτουόζος πιανίστας αλλά και ως μέλος ορχήστρας σε ιδιωτικές συναυλίες (ακαδημίες), είτε ως μαέστρος είτε ως σημαντικός συνθέτης. Ένα σημαντικό βήμα του Μότσαρτ για την αποδοχή του από την αυτοκρατορική Αυλή απoτέλεσε η επιτυχία του με την όπερα Η απαγωγή από το σεράι τον Ιούλιο του 1782. Το ίδιο έτος παντρεύτηκε με την Konstanze Weber, νεώτερη αδελφή της νεανικής αγάπης του Αλοΰσια. Αυτός ο γάμος δεν βελτίωσε τη σχέση με τον πατέρα του, ο οποίος ήταν πικραμένος από την εποχή της σύγκρουσης του γιου του με τον αρχιεπίσκοπο. Μέχρι το 1785 ο Μότσαρτ συνέθετε κυρίως έργα για πιάνο και μουσική δωματίου (μεταξύ άλλων τα 6 κουαρτέτα εγχόρδων που αφιέρωσε στον Ιωσήφ Χάυδν). Ιδιαίτερα τα κοντσέρτα για πιάνο του Μότσαρτ βρήκαν σημαντική ανταπόκριση στο βιεννέζικο κοινό και αποτελούν μέχρι σήμερα κορυφαίες δημιουργίες, τόσο του ίδιου του συνθέτη, όσο και του μουσικού αυτού είδους γενικότερα.


Τhe Marriage of Figaro 

Η συνεργασία του Μότσαρτ με τον Λορέντσο ντα Πόντε, περίπου από το 1784-85, μετατόπισε το κέντρο βάρους των συνθετικών δραστηριοτήτων του προς όφελος του δραματικού μουσικού είδους. Αυτή η μεταστροφή ήταν παρακινδυνευμένη για την καριέρα του Μότσαρτ, δεδομένου ότι ο ντα Πόντε, όταν ρωτήθηκε πόσα σενάρια για όπερες είχε γράψει μέχρι τότε, απάντησε αποστομωτικά στον αυτοκράτορα Ιωσήφ: «Κανένα, Μεγαλειότατε!». Την 1η Μαΐου του 1786 ανέβηκε η όπερα «Οι γάμοι του Φίγκαρο», το 1787 ο «Ντον Τζιοβάννι». Το δεύτερο έργο ανέβηκε για πρώτη φορά με μεγάλη επιτυχία στην Πράγα. Το 1787 διορίστηκε επιτέλους ο Μότσαρτ ως αυλικός συνθέτης από τον Ιωσήφ, αλλά οι εποχές είχαν αλλάξει λόγω του πολέμου με τους Τούρκους και η μουσική ζωή της Βιέννης βρισκόταν σε παρακμή. Την ίδια περίπου εποχή με τις όπερες του da Ponte δημιουργήθηκαν μερικές από τις γνωστές συμφωνίες, διάφορα έργα για πιάνο (κοντσέρτα και σονάτες), καθώς και έργα για μουσική δωματίου.


Don Giovanni

Τελευταία χρόνια

Και τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του Μότσαρτ (1789-91) ήταν καλλιτεχνικά και οικονομικά επιτυχημένα. Το γεγονός ότι συσσωρεύονταν χρέη εις βάρος του οφειλόταν σε ένα βαθμό στην κακή οικονομική διαχείριση του συνθέτη, στις συνεχείς ασθένειες της γυναίκας του, αλλά και σε κάποια ροπή του για συμμετοχή σε τυχερά παιχνίδια. Μετά από ένα ταξίδι του Μότσαρτ ως συνοδού του πρίγκιπα Lichnowsky, παρουσιάστηκε η τελευταία από τις τρεις όπερες του ντα Πόντε, Έτσι κάνουν όλες (Cosi fan tutte). Με την τιμητική ανάθεση σε αυτόν της πανηγυρικής όπερας, λόγω της στέψης στην Πράγα του Λεοπόλδου του Β', ο Μότσαρτ βρήκε ευκαιρία να συνδέσει την παραδοσιακή όπερα μπαρόκ με σύγχρονα ρεύματα - προσπάθεια που δεν αναγνωρίστηκε από την αυτοκρατορική Αυλή. Αντίθετα, η όπερα Ο Μαγικός Αυλός (Die Zauberflöte), που ανέβηκε περίπου παράλληλα, υπήρξε μεγάλη επιτυχία.


"Cosi fan Tutte"

Ο Μότσαρτ ήταν ασθενής ήδη από το τέλος του καλοκαιριού του 1791, αλλά στις αρχές Δεκεμβρίου σημειώθηκε δραματική επιδείνωση της ασθένειάς του, η οποία τον οδήγησε στο θάνατο. Το Ρέκβιεμ (Requiem), μία παραγγελία του κόμητα Φ. Βάλζεγκ-Στούπαχ, έμεινε ημιτελές. Με εντολή της χήρας Κονστάντσε ανέλαβαν να το ολοκληρώσουν αρχικά ο J. Eybler και στη συνέχεια ο Φ. Συσμάιερ (F. X. Suessmayer). Αυτή η μορφή του έργου εκτελείται, συνήθως, μέχρι σήμερα.
Ο Μότσαρτ άφησε, εκτός από τη χήρα του, δύο παιδιά: τον Καρλ (1784-1858), ο οποίος όρισε ως γενικό κληρονόμο του πατέρα του το Mozarteum του Σάλτσμπουργκ, και τον Βόλφγκανγκ (1791-1844), συνθέτη, πιανίστα και μαέστρο. Ο Μότσαρτ κηδεύτηκε φτωχικά (με έξοδα του Δήμου) και ετάφη σε μαζικό τάφο στο νεκροταφείο του Αγίου Marx. Ο τάφος του δεν εντοπίστηκε ποτέ με ακρίβεια, γι' αυτό ο επίσημος τάφος στην πτέρυγα τιμωμένων του κεντρικού νεκροταφείου της Βιέννης (Zentralfriedhof) είναι κενοτάφιο.


 
Requiem - Herbert von Karajan


Οι μουσικές ικανότητες του Μότσαρτ

Ήδη από την παιδική του ηλικία ο Μότσαρτ έδειξε ότι διέθετε σημαντικές μουσικές ικανότητες, οι οποίες υποστηρίχθηκαν συστηματικά από τον πατέρα του, έναν από τους καλύτερους μουσικούς παιδαγωγούς της εποχής του. Ιδιαίτερα τα ταξίδια σε χώρους με υψηλή μουσική καλλιέργεια έδωσαν σημαντική ώθηση στη συνθετική δραστηριότητα του μεγάλου συνθέτη και βοήθησαν στη δημιουργία ενός χαρακτηριστικού προσωπικού στιλ. Αντίθετα, αμελήθηκε σημαντικά η εκμάθηση διαφόρων τεχνικών της συνθέσεως, με αποτέλεσμα ο Μότσαρτ να έχει διαρκώς ορισμένα προβλήματα, π.χ. με τηναντίστιξη. Μόνο στα χρόνια της Βιέννης κατάφερε, μέσω της επαφής του με τον Ιωσήφ Χάυδν και τον φιλόμουσο ευγενή G. van Swieten, αλλά κυρίως λόγω της ενασχολήσεώς του με τα ορατόρια του Χαίντελ, να διορθώσει τις παιδικές παραλείψεις. Όπως και πολλοί άλλοι συνθέτες εκείνης της εποχής, ο Μότσαρτ συνέθετε τα έργα του σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η φήμη, όμως, ότι συνέγραφε τις συμφωνίες χωρίς προετοιμασία, "από το μυαλό", αποτελεί μάλλον καλοπροαίρετη υπερβολή.



Η ΤΑΙΝΙΑ - ΑΜΑΝΤΕΟΥΣ 


Τίτλος: Amadeus
Σκηνοθεσία: Miloš Forman
Σενάριο: Peter Shaffer
Έτος: 1984
Ηθοποιοί: F. Murray Abraham, Tom Hulce, Elizabeth Berridge ...

Υπόθεση
Πρόκειται για τη ζωή του Μότσαρτ, αυτού του τόσο ταλαντούχου συνθέτη, που ενώ πέθανε μόλις στα 35 του, άφησε πίσω του ένα τόσο λαμπρό έργο, που πολλοί ομότεχνοί του θα τον φθονούσαν γι’ αυτό. Αυτό ακριβώς συμβαίνει με τον Αντόνιο Σαλιέρι, έναν Ιταλό συνθέτη, τον οποίο βρίσκουμε σε βαθιά γεράματα στην αρχή της ταινίας, να φωνάζει «Εγώ τον σκότωσα» και να επιχειρεί να αυτοκτονήσει. Δεν τα καταφέρνει, τον μεταφέρουν σε ένα άσυλο κι εκεί τον επισκέπτεται ένας παπάς, ώστε να τον εξομολογήσει. 
Στο σημείο αυτό ξεκινάει η διήγηση του Σαλιέρι, η οποία αποτελεί και την βασική πλοκή της ταινίας. Μας μεταφέρει κάμποσα χρόνια πριν, όταν ο ίδιος είχε τη θέση του αυτοκρατορικού μουσικού στην αυλή του αυτοκράτορα. Εκεί γνώρισε τον Μότσαρτ, αυτόν τον νεαρό που είχε όχι απλώς ταλέντο, αλλά χάρισμα στη μουσική. Μέσα λοιπόν από τα λόγια του Σαλιέρι παρακολουθούμε βήμα – βήμα τη ζωή του Μότσαρτ, μια ζωή σύντομη, αλλά γεμάτη συγκινήσεις. 
















ΓΙΑΝΝΗΣ ΠΟΤΑΜΙΑΝΟΣ " Κυριακή απόγευμα "


Κυριακή απόγευμα

Άνοιξες τα χέρια σου,
                   κι έφυγαν χιλιάδες πουλιά
Πέταξες και εσύ μαζί τους

Άνοιξες τα μάτια σου και κύλισαν
                                   ποτάμια δακρύων
Κύλισες και εσύ μαζί τους
             σκορπίζοντας την αρμύρα σου
Στην άκρη των χειλιών σου

Άνοιξες το στόμα σου,έγινες τραγούδι
               κι έφυγες καβάλα στο ρεφρέν

Άνοιξες τα αυτιά σου
         άκουσες τη δυστυχία του κόσμου
Και πήραν οι αγέρηδες τα όνειρά σου
Αφήνοντας τη μελαγχολία
                    για παρέα στη μοναξιά σου

Και ο καιρός μουντός, λυπημένος
                           να κλαίει σιγανή βροχή
Κυριακή απόγευμα
              όρθιος πίσω απ' το θολό τζάμι

Πώς αλλιώς αφού στο Χαλέπι
                             σκοτώνουν τα παιδιά;

                                                                                Γιάννης Ποταμιάνος


http://toxefwto.blogspot.gr/






ΜΑΡΙΑ ΜΠΙΖΑΝΟΥ " Ατιτλο "

πηγή φωτογραφίας 
Ο Τρελός μονολογεί....
Για τους φανταστικούς φίλους του
αγριολούλουδα ανάμεσα στους βράχους
Παραμιλά για τα μαλλιά του
από ένα κουρελιασμένο άστρο , λάμπουν
Δεν χορταίνει να χαζεύει το καινούργιο του ρούχο
ντύμα του νεκρού στα μέτρα του
με ασημί ανταύγειες , υπολείμματα απ'το μέταλλο
σπαθί που είχε στην τσέπη του θαμμένο
Φοράει και έναν χιτώνα
το σάβανο ήταν βελούδο πλούσιο.
Ζεστός χαμογελάει χοροπηδώντας...
Ο τρελός παίζει με το Θάνατο
Γλείφει ένα τεράστιο παγετώνα
να ξεδιψάσει
Τρέφεται μ' ένα κοπάδι πέτρες
να ξεπεινάσει
Και τον σταυρό τον έκλεψε
για να ξορκίσει λέει το "κακό "
κι ας λένε οι άλλοι ότι είναι ιεροσυλία
Κυνηγάει τον ίσκιο του χορτάτος , γελαστός
Κανείς δεν τον ξέρει...
Όμως αυτός έχει τους φανταστικούς φίλους του
Τους μιλάει , δεν του απαντούν
μα λυγίζουν και υποκλίνονται στο διάβα του
Τα έχει όλα δικά του
Και χαίρεται που του λείπει η " Λογική "
Πάντα παραπονιόταν πως μονάχα αυτή τον πληγώνει
Ξεμπέρδεψε τώρα πια με αυτή
Έντυσε τον νεκρό που διόλου δεν τον ενοχλεί ....

Ο Τρελός στοίχειωσε ευτυχισμένος στην αγκαλιά
ενός μοναχικού λύκου !
Μαρία ( Μοίρα ) Μπιζάνου
4/12/2016 6:10 μμ




ΜΑΡΙΑ ΓΚΟΥΜΑ " Νεράιδα "


Ντύθηκε νεράιδα απόψε
Φόρεσε ένα λουλούδι
μυρωδιές της μοναξιάς 
φούστα τούλινη με τρύπες
του πόνου σημάδια
κι ένα μπούστο κόκκινο
αίμα του έρωτα ποτισμένο
Ξυπόλυτη χόρευε
σε υγρό πάτωμα
στολισμένο δάκρυα
ανοιγμένα τα χέρια
ποθώντας μια ευχή
θάβοντας μια κατάρα
ψάχνοντας ένα όνειρο
Έσκυψε
Ακούμπησε τη λίμνη με το δάχτυλο
Μάγισσα νονά η στιγμή
Το σκηνικό πνίγηκε
Πυγολαμπίδες οι σταγόνες
μέρεψαν την ψυχή
γλύκαναν το βλέμμα
Ξάπλωσε στο φωτεινό στρώμα
γυμνή ευχή
γυμνή κατάρα
γυμνό όνειρο
παραμύθι χωρίς αρχή και τέλος
νεράιδα χωρίς ραβδάκι
σε νύχτα αφέγγαρη
........................................................
Έμεινε ακίνητη μην χάσει τη στιγμή









ΚΑΛΑΡΡΥΤΕΣ ΤΖΟΥΜΕΡΚΩΝ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΝΕΛΛΑΣ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ



Ενα οδοιπορικό μοναδικής ομορφιάς, βουνίσιο και χειμωνιάτικο, έτσι ακριβώς όπως μας αρέσει...Περισσότερο περιηγητικό παρά ορειβατικό, σε μια γωνιά της Ελλάδας ερειμωμένη, με απίστευτο φυσικό κάλλος, γεμάτη παράδοση, προφυλαγμένη και μονάκριβη.. Εκεί που ο χειμώνας είναι γνήσιος και αληθινός, σε όλο του το μεγαλείο, εκεί που το παλιό παντρεύεται με το καινούριο πολλές φορές όχι και τόσο επιτυχημένα,και άλλες φορές,να σου αγαλλιάζει  η ματιά, η ψυχή, τα συναισθήματα....Μια περιήγηση σταθερά στα 800 μέτρα κι επάνω, μέσα στα ποτάμια και στις πηγές που ήταν παντού σε κάθε βήμα μας....Δεν έχω τι άλλο να πω παρα , ότι η γη της Ελλάδας είναι η ομορφότερη απ όλες και η ζεστασιά της, μοναδική και ξεχωριστή!!


Αξιόλογα δείγματα παραδοσιακής αρχιτεκτονικής.Οι καπάδες του Συρράκου και των Καλαρρυτών, που τροφοδοτούσαν επί αιώνες τους ναύτες της Αδριατικής και της Μεσογείου με χοντρούς μάλλινους επενδύτες, ιδρύοντας συγχρόνως εμπορικούς οίκους σε Ανατολή (Κωνσταντινούπολη, Σμύρνη, Μόσχα, Οδησσό) και Δύση (Τεργέστη, Λιβόρνο, Νάπολη, Βιέννη, Μασσαλία..). Όχι βέβαια συμπτωματικά, κάποιοι με αυτό το όνομα θα κρατήσουν, ως τις μέρες μας, την ιδιότητα του εμπόρου μακριά όμως πια από τη γενέτειρά τους. Αλλά κανένας πια δε χρησιμοποιεί τη γλώσσα των ραφτάδων: τα μπουκουρέικα.



 Μέσα από το εμπόριο των προϊόντων που συνδέονται με την κτηνοτροφία αναπτύσσεται και μια εμπορική δραστηριότητα προϊόντων που προέρχονται από τη γειτονική Θεσσαλία. Το βαμβάκι και το μετάξι ( της Αγυιάς και του Βόλου) θα ανταλλάσσονται για χρόνια, εκεί, στο βασίλειο της Νάπολης, με χρυσά νήματα.
Με αυτά τα νήματα ο Καλαρρυτιώτης τερζής (ράφτης) θα κεντήσει με γούστο και τέχνη τα συγκούνια, τις ποδιές, τα μαντήλια, αναπόσπαστα στοιχεία της παραδοσιακής φορεσιάς του τόπου



Ιερός Ναός Αγίου Νικολάου (1480): Η εκκλησία χτίστηκε τον 15ο αιώνα και είναι αφιερωμένη στον Άγιο Νικόλαο. Είναι μια μεγάλη τρίκλιτη βασιλική με πολύ ψηλό τρούλο. Στα δύο πλαϊανά κλίτη υπάρχει από ένα παρεκκλήσι. Η εκκλησία μαζί με το καμπαναριό έχουν επιμελημένο κτίσιμο. Στην εκκλησία φυλάσσονται εκκλησιαστικά είδη, χαρακτηριστικά δείγματα αργυροχρυσοχοϊας των Καλλαρυτινών μαστόρων.




Στα πετρόκτιστα καλντερίμια των Καλαρρυτών


Αφήσαμε τελευταίο το περίφημο επάγγελμα του χρυσοχόου- αργυροχόου, που πρόσφερε αριστουργήματα τόσο στον τομέα των εκκλησιαστικών σκευών όσο και στον τομέα του κοσμήματος. Βέβαια στους Καλαρρύτες δεν υπάρχουν πια εργαστήρια και τεχνίτες, οι τελευταίοι έχουν συγκεντρωθεί στα μεγάλα αστικά κέντρα της Ελλάδας, ενώ πολλοί είναι αυτοί που ασκούν με επιτυχία την τέχνη τους στο εξωτερικό. Όποιος επισκέπτης επιθυμεί να γνωρίσει ένα Καλαρρυτιώτικο αργυροχρυσοχοείο από κοντά ας ζητήσει να του ανοίξουν το παλιό εργαστήρι του Δογορίτη.






 Ονομαστοί και οι ξυλογλύπτες ταγιαδόροι και σκαλιστάδες των Τζουμέρκων, των Πραμάντων, που δουλεύουν στην Ήπειρο και στην Αλβανία, φτάνουν ως την ενδοχώρα της Μ. Ασίας, τη Συρία, τη Ρουμανία, επηρεάζουν τις τοπικές συνήθειες, μένοντας συγχρόνως ανοιχτοί στις επιδράσεις. Γνωστοί και οι κτίστες τους. Κάποιοι μαστόροι της πέτρας που δρουν στις μέρες μας στο νομό Ιωαννίνων γεννήθηκαν ή κρατάνε ρίζα από εδώ. 


 Το λαογραφικό μουσείο των Καλαρρυτών,είναι η κατοικία ενός από τους ελάχιστους μόνιμους κατοίκους του πραγματικά παραδοσιακού αυτού χωριού...


 Μέσα στο λαογραφικό μουσείο κατοικία..

Λαογραφικό Μουσείο...κι όμως κατοικείται

  Νερά παγωμένα πεντακάθαρα......ένα μέρος που δεν χρειάζεται να κουβαλάς  παγούρια.......Αυτή είναι η ευλογία του βουνού....κάθε βήμα και πηγή..

 Παράδοση 

 Ο καφενές "Ακανθος" του Ναπολέοντα.....μόνο αυτός εκεί για τις αργίες του χειμώνα...

 Εξω από τον καφενέ.



 Πολύ μπλε στις πόρτες και τα παράθυρα της περιοχής.....ασύμβατο με τα βουνά,αλλά μάλλον εντυπωσιακό.



Το μπλε που λέγαμε.....της ερημιάς και της ησυχίας..

 Οι Καλαρρύτες μέσα από την Ανοιξη...των 8 βαθμών Κελσίου....(την ημέρα) 

 Μάντρες της άνοιξης.

 Πάμε για το Συρράκο ....φυσικά με τα πόδια,αφού κατέβουμε και ανεβούμε έναν γκρεμό 300 μέτρων..

 Ακόμα το μονοπάτι είναι "ήσυχο"..

 Οι καταρράχτες ...κοιτάζοντας κάτω ...στο βάθος της χαράδρας ο Χρούσιας ποταμός ή Καλαρρύτης...


Η χαράδρα των 300 μέτρων που έλεγα πριν....ο Χρούσιας ποταμός την διασχίζει.

 Ιστορική Μονή Κηπίνας.

 Ιερά Μονή της Κηπίνας (1212) στον οικισμό Κηπίνας των Καλαρρυτών:Εντυπωσιακό μοναστήρι που βρίσκεται στο δρόμο για το χωριό Καλαρρύτες. Είναι χτισμένο σε απότομη πλαγιά που ανοίγεται πάνω από τον παραπόταμο του Αράχθου, τον Καλαρρύτικο. Θαυμασμό μας προκαλεί το πώς μπόρεσαν οι χτίστες να θεμελιώσουν και να χτίσουν ένα τόσο μεγάλο συγκρότημα κρεμασμένο στους κατακόρυφους βράχους. 



Στο δρόμο για την Ιστορική Μονή Κηπίνας.


Η μονή Κηπίνας είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου. Για να μπούμε στο μοναστήρι, πρέπει ν’ ανεβούμε το βουνό δεξιά και από μονοπάτι λαξευμένο στην πλαγιά του βράχου, να φτάσουμε στη γέφυρα, πριν από τη είσοδο. Τα παλιά χρόνια η γέφυρα ήταν κινητή και σηκωνόταν με μηχανισμό, έτσι το μοναστήρι ήταν απροσπέλαστο από τους διάφορους επιδρομείς 


 Ο Σεραφείμ Βυζάντιος γράφει ότι το μοναστήρι χτίστηκε το 1212 από κάποιον αρχιεπίσκοπο Γρηγόριο. Το καθολικό της μονής βρίσκεται σε επίμηκες σπήλαιο και είναι μονόχωρο κτίσμα με τρούλο, ενώ στο εσωτερικό του υπάρχουν τοιχογραφίες, οι οποίες έχουν γίνει πιθανόν τον 17ο αιώνα. 


Σήμερα σώζονται το καθολικό, μικρό πέτρινο κτίριο που χρησίμευε ως στάβλος και τέσσερα κελιά. Σε ένα από τα κελιά του πρώτου ορόφου υπάρχει ξύλινο ντουλάπι – πόρτα που οδηγεί σε κρύπτη. Στην βάση του βράχου υπάρχει πηγή. Το σπήλαιο του μοναστηριού έχει μήκος 270 μέτρα


 Η  μονή Κηπίνας ....παραδοσιακή,χωρίς μονάζοντες ....Δέος.

Μονή Κηπίνας,αφιερωμένη στην Παναγιά!!


ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ 
ΚΕΙΜΕΝΑ - ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ
πηγή πληροφοριών 
http://www.kalarrytes.gr/